Biografia
Urodzona w Poznaniu. W 1977 roku ukończyła V Liceum Ogólnokształcące w Poznaniu i została przyjęta na Wydział Aktorski do Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie. Za pracę dyplomową pod tytułem Antynomie formy w dramatach Witolda Gombrowicza i role dyplomowe: Stella Kowalski w Tramwaju zwanym pożądaniem T. Williamsa w reż. Jerzego Stuhra oraz piosenki kabaretowe dwudziestolecia międzywojennego pt. Titina w reż. Marty Stebnickiej – otrzymała najwyższą ocenę. W 1982 roku zadebiutowała rolą Racheli w Weselu S. Wyspiańskiego w Teatrze im. Bogusławskiego w Kaliszu (reż. R. Próchnicka, 1982).
Na Festiwalu Klasyki w Opolu została zaangażowana przez Bogdana Hussakowskiego do Teatru im. Stefana Jaracza w Łodzi (1982-1986). W latach 1986- 90 zagrała wiele ciekawych ról w Teatrze Polskim we Wrocławiu. W roku 1990 powróciła do Teatru im. Stefana Jaracza w Łodzi, gdzie pracuje do dzisiaj. W tym okresie spotkała się w pracy z wieloma cenionymi reżyserami teatralnymi: Maciej Prus, Tadeusz Minc, Jacek Bunsch, Wojciech Kępczyński, Maciej Wojtyszko, Michał Pawlicki, Guy Shelley, Piotr Cieślak, Tadeusz Junak, Jerzy Hutek, Bogdan Hussakowski, Zbigniew Brzoza, Marcel Kochańczyk, Waldemar Zawodziński, Jacek Orłowski, Mariusz Grzegorzek oraz filmowymi: Magnus von Horn, Jakub Kossakowski, Anna Kazejak, Sylwester Jakimow, Maria Zmarz- Koczanowicz, Maciej Pieprzyca, Teresa Kotlarczyk, Mariusz Malec, Grzegorz Królikiewicz, Witold Leszczyński, Michel Favart, Lone Scherfig.
To czas pracy w teatrze, filmie, telewizji, udziału w etiudach filmowych studentów PWSFiTV w Łodzi. W latach 1990-2008 intensywnie współtworzyła spektakle radiowe i programy poetyckie w Radiu Łódź. Znaczące role w filmie to: główna rola kobieca w Requiem Witolda Leszczyńskiego, nagrodzonym nagrodą specjalną na Festiwalu Filmowym w Gdyni, rola w filmie wybitnej, duńskiej reżyserki Lone Scherfig Kaj’s frdselsdag oraz francuskim filmie fabularnym i serialu Marion du Faouet Michela Favarta.
W roku 2005 na V Festiwalu Dramaturgii Współczesnej Rzeczywistość przedstawiona w Zabrzu otrzymała nagrodę za rolę Matki w Blasku życia R. Gilmana w reżyserii Mariusza Grzegorzka. W latach 2006- 2007 odbyła studia menadżerskie MBA – Polish American Management Centre (PAM Center).
Próbowała swoich sił jako producentka (Showbizz P. Quiltera). Jest autorką adaptacji, reżyserką, autorką scenografii i kostiumu do monodramu Cień na podstawie prozy E. Jelinek Cienie. Eurydyka mówi: (2018). W przedstawieniu wykorzystuje fotografie ze swojego cyklu fotograficznego jaCień.
Jej wielką pasją jest fotografia i podróże po Polsce, Europie i odległych krajach: Oman, Emiraty Arabskie, Maroko oraz Indie, RPA, Bali, Wyspy Zielonego Przylądka, Kuba, Kostaryka, Japonia, Wyspy Kurylskie. Opłynęła żaglówką kraje basenu Morza Śródziemnego. W latach 2006- 2008 autorka cyklu wywiadów Stąd jestem w dwutygodniku Witaj w Podróży.
Fotografią w szerszym wymiarze zajmuje się od 2013 roku. Prace swoje prezentowała na kilkudziesięciu zbiorowych i indywidualnych wystawach fotograficznych w Polsce i za granicą. Jej indywidualne projekty fotograficzne to: ADAMAH, jaCień i jaKomediantka. W 2013 roku zadebiutowała jako kuratorka wystawy fotograficznej Fotografia według Aktorów w Starej Galerii ZPAF w Warszawie. Kontynuuje działalność kuratorską jako propagatorka idei decentryzmu (np. kuratorka wystawy fotograficznej Rafała Stankiewicza Poza Kadrem).
W roku akademickim 2016/ 2017 współtworzyła program a następnie została wykładowcą i kierownikiem Studium Aktorskiego przy Wyższej Szkole Sztuki i Projektowania w Łodzi. W roku 2019 otrzymała tytuł doktora w dziedzinie sztuki, dyscyplinie sztuki filmowe i teatralne, w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi, z którą współpracuje realizując m. innymi projekt międzywydziałowy w ramach przedmiotu Filmowanie Aktorów.
Praktykuje jogę, uprawia nordic walking, żegluje, pływa, nurkuje, jeździ na nartach, konno, na rowerze, lata balonem. Cały czas doskonali się w ramach treningów rozwoju osobistego i zawodowego- jako aktorka i wykładowca- nauczyciel zawodu. Sama też prowadzi warsztaty zawodowe dla przyszłych aktorów. Jest członkiem rzeczywistym Związku Artystów Scen Polskich i Związku Polskich Artystów Fotografików.
W 2016 roku została odznaczona Nagrodą Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Zasłużony dla Kultury Polskiej.
Każdy artysta czerpie z własnej pamięci. Pamięci zdarzeń, doświadczeń i emocji. Źródłem tożsamości jest też zapis przeszłości na nośnikach pamięci: taśmach filmowych, magnetofonowych, kartkach papieru i w zapisie fotograficznym. Moje działania twórcze aktorki i fotografki, które są z natury swojej skoncentrowane na ja, nieustannie się splatają. W każdej z tych sztuk najważniejsza jest dla mnie jest kreacja. Niniejsza prezentacja to zapis fragmentów mojej tożsamości, aktorki i fotografki, rozrzuconych w aktorskich i fotograficznych wizerunkach. To próba identyfikacji i szukania drogowskazu w procesie odnajdywania własnej artystycznej tożsamości.
Autorka